मंगळवार, २ ऑक्टोबर, २०१२

प्रेमाच्या गोष्टी...

‘एक लडकी थी दिवानीसी...’ ‘मोहबत्ते’मधलं वाक्य. मला प्रचंड आवडतो. तो संपूर्ण चित्रपटच. मान्य आहे, तो तद्दन फिल्मी आहे. पण, आय एम कनेक्टेड. ती जिद्द, ध्यास आणि एका अनोख्या प्रेमाची कहाणी. हे फालतू आहे, असं मनाला बजावत राहूनही आवडते. ‘वेकअपसिर’... हा माझा स्ट्रेसबस्टर चित्रपट आहे. कधीही कंटाळा आला, टेन्शन आलं की पीसीवर हा चित्रपट लावायचा.

यातली लव्हस्टोरीही मला जाम आवडते. विशेषत: तो शेवटचा तरल असा प्रसंग. मी स्वत: काही बाही लिहीत असतो. त्यामुळे तर मला तो जास्त भिडतो आणि त्यातली फिलसॉफी, ‘जगण्याच्या गडबडीत थोडं मागे वळून पाहा’ म्हणून सांगणारी एक मॅच्युअर प्रेम... असाच अजून एक, ‘दिल के पास का’ चित्रपट, म्हणजे, मुंबई-पुणे-मुंबई. आतापर्यंत मिनिमम ६० वेळा तरी पाहिलाय. आई शप्पथ!!! स्वप्नील-मुक्ताच्या जोडगोळीचा तर मी फॅन आहेच. पण, आवडते ती ‘साधी, सरळ गोष्ट...’ नो मेलोड्रामा, नो फाईट्स. नथिंग, पण, परिणाम मात्र जबरी. ‘मुलगी बघण्याचा एक वेगळा प्रयोग.’ याबाबत मी आधी लिहिलंही. पण, परत परत लिहावं वाटतं. सो क्युट. हल्ली इंग्लिश पुस्तकं जरा जास्तच वाचतोय. तिकडं चेतन भगत स्टाईलचं प्रचंड फॅड आलंय.

एखादी कादंबरी लिहायची, त्यात अश्‍लीलतेच्या जवळ जाणारे शब्द, तरुणाईची भाषा वगैरे वापरायची आणि ७०-८० रुपयांत खपवायची. फिलपकार्टवर अशी साठेक पुस्तकं सापडली मला. असो, तर मुद्दा असा की, त्याच पठडीतलं एक नवं पुस्तक हाती लागलं परवा. ‘इट्स नॉट फॉरेवर, इट्स नॉट लव्ह.’ प्रणय, शिव्या, अश्‍लीलता, सगळा मसाला होता त्यात. पण, त्याहून महत्त्वाची एक गोष्ट होती, ती म्हणजे कथा. ‘फ्लॉप्लेस... अत्युत्तम. प्रेमातच पडलो मी त्या पुस्तकाच्या. ते ‘क्रिपी’ आहे हे माहीत असूनही. वर्षापूर्वी असंच अजून एक वाचलेलं. ‘बरं आय लव्ह यू...’ म्हणून. संदीपची ‘हृदय फिकले...’ सारखी कविता ऍकॉनचं एक गाणं ही या वरच्याच लिस्टमधली काही उदाहरणं. आता हे एवढं सगळं वाचल्यावर दोन गोष्टी झाल्या असतील. काहीजण गालातल्या गालात हसले असतील तर, काहींना मला वेड लागलंय का? असा प्रश्‍न पडला असेल. ज्यांना हा प्रश्न पडला, त्यांचं उत्तर एवढेच की ‘बॉस, आज का तारीख तो देखो.’ आज ‘प्रेम दिन’ आहे ना. सो, थोड्या, प्रेमाच्या गोष्टी केल्या. हां, आता हा दिवस साजरा करावा का, वगैरे वैचारिक मुद्दे आहेत. पण, तो विचार करुन काय फायदा. कारण, विचारवंतांनी कितीही सांगितलं तरी आम्ही तरुण ते ऐकतो थोडीच??? सो, बाजूला ठेवा. हां, खरंखुरं प्रेम एवढं फिल्मी नसतं, ते मात्र खरं! खरंतर, हा दिवस म्हणजे हे भान ठेवण्याचा दिवस.

प्रेम म्हटलं की, कॉम्प्लिकेशन आलीच! कारण, जगात सहज काहीच मिळत नाही. राईट? आणि, खरी गंमत त्यातच आहे ना... म्हणजे, मला ती प्रेम व्यक्त करतानाची धडधड, थ्रील, आनंद याचे जे मिक्चर आहे ना, त्याबाबत फार असुया आहे. एखाद्या व्यक्तीबाबत एवढे डेडिकेटेड असणं हीच मला एक मोठी गोष्ट वाटते. अर्थात, आजकाल सगळाच बाजार झालाय. कपडे बदलल्यासारखे मुलं-मुली जी.एफ./बी.एफ बदलतात. असुया, प्रेमावरुन होणारी भांडणं, उगाचचा भाबडेपणा, दिखाऊपणा, अकारण शारीरिक जवळीक आणि दुर्दैवाने याचे प्रमाण प्रचंड वाढलंय. त्यामुळे ‘प्रेम’ या निर्मळ भावनेलाच धक्का बसतोच. आज आपण फक्त एवढंच ठरवलं तर? की आपण असं वागू की जाने या वैश्‍विक भावनेला धक्का लागणार नाही. हे खरं सेलिब्रेशन नसेल का? मग, बिनधास्त हा डे सेलिब्रेट करु. फक्त आपल्या भावनांशी प्रामाणिक राहून नाही का? चलो, ‘जास्त बोअर करत नाही, तुमचे प्लॅन ऑलरेडी ठरले असतीलच. मी अजून ‘सिंगल’ असल्याने मी निवांत आहे. म्हणूनच एवढं लिहिलं ना! काही वेड्या गोष्टी, वेड्या कलाकृती, मला आवडणार्‍या. कारण, प्रेम हे वेडच असतं.’ या जगण्याच्या प्रवासात तुमच्या माझ्या जीवनात प्रेमाचा बहर येवो, या सदिच्छांसह हॅपी व्हॅलेंटाईन डे.

0 टिप्पणी(ण्या):

टिप्पणी पोस्ट करा